Αυτή την εβδομάδα, στα πλαίσια της στήλης «Book Review» της Οικονομικής Καθημερινής, ο γράφων θα παρουσιάσει ένα εξαιρετικό δοκίμιο-βιβλίο του Harry Frankfurt, με τίτλο «On Bullshit». Την εβδομάδα κατά την οποία συζητείται ο προϋπολογισμός, η επιλογή αυτή ήταν αναπόφευκτη. Την περασμένη εβδομάδα κυβερνώντες και συγκυβερνώντες διέλυσαν κάθε ελπίδα πως οι ανάγκες της χώρας θα λάβουν προτεραιότητα επί των προσωπικών πολιτικών φιλοδοξιών και «αναγκών». Έτσι, αποφασίστηκαν μέτρα που μόνο ως άτολμα, ημιτελή και «εύκολα» μπορούν να κριθούν. Μάλιστα, τα πιο ουσιαστικά εξ αυτών λήφθηκαν κάτω από την ασόβαρη δικαιολογία πως τα επιβάλλει η ΕΕ.

Πολλοί από εμάς χρειαστήκαμε αντικαταθλιπτικά. Η ευκαιρία που μας δόθηκε μέσα από την κατά τα άλλα επώδυνη οικονομική κρίση για να γίνουν ουσιαστικές αλλαγές, φαίνεται πως πλέον χάθηκε για τα καλά. Ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, μάλιστα, άλλαξε για τρίτη φορά την θέση του (πρώτα θα βγούμε «αλώβητοι», μετά «καιγόμαστε») και σήμερα δηλώνει πως «φτηνά την γλιτώσαμε». Εντελώς ανεξήγητες δηλώσεις που φαίνεται πως αδιαφορούν πλήρως για την πραγματική εικόνα της οικονομίας και δη των δημοσίων οικονομικών.

Οι μοναδικές, άτολμες, κινήσεις που έγιναν, αφορούν μόνο την μυωπική διόρθωση της άμεσης κατάστασης του προϋπολογισμό του 2011 και τίποτα παραπάνω, ενώ τα πραγματικά προβλήματα αφέθηκαν να σιγοβράζουν.

Όταν, όμως, το όλο ζήτημα της οικονομίας πήγε στην Βουλή για συζήτηση του προϋπολογισμού, είδαμε μια συζήτηση που μόνο σοβαρή δεν ήταν. Αυτό δεν ξαφνιάζει κανένα. Οι Οικολόγοι καίνε εκείνες από τις προτάσεις τους που είναι σοβαρές, με χαρακτηρισμούς, θεωρίες συνωμοσίας και υπερβολές. Η ΕΔΕΚ πελαγοδρομεί με ασάφειες και γενικολογίες, που αν και ορθές επί της βάσης τους, αποφεύγουν τα συγκεκριμένα για να μπορεί να ελιχθεί πολιτικά.

Το ΔΗΚΟ επέμεινε σε μια σειρά από σοβαρότατες και ορθές προτάσεις, αλλά οι προφανείς πολιτικοί υπολογισμοί το οδήγησαν –και πάλι- στην πιο δειλή επιλογή, εκείνη της υποχώρησης. Στο βάθος της υποχώρησης του ΔΗΚΟ υπάρχουν δύο καταστάσεις που όσο κι αν θέλουν, δεν μπορούν να τις κρύψουν: Η μία πτέρυγα του κόμματος, έπαιζε πολιτικό παιγνίδι στις συζητήσεις με το ΑΚΕΛ. Η άλλη, δε, δεν μπόρεσε να αποφύγει την ντροπή των πολιτικών υπολογισμών στο βάθος των οποίων βρίσκεται η θέση του Προέδρου της Βουλής.

Όσο για το ΑΚΕΛ, ορισμένα από τα στελέχη του εντοπίζουν τα προβλήματα αλλά δεν μιλούν δημοσίως. Δεν υπάρχει κάποιος στο κόμμα, προφανώς, που να μπορεί να μιλήσει στο προεδρικό και να του εξηγήσει ορισμένα πράγματα για την οικονομία. Ακόμα και όταν προχώρησε νομοθετικά η διόρθωση της κοινωνικής αδικίας των συντάξεων στο δημόσιο, το ΑΚΕΛ έκανε πίσω. Πιο απλά, πάνω από την κοινωνική δικαιοσύνη και την δίκαιη κοινωνία έβαλαν το ιδεολόγημα που κατάντησε ιδεόγραμμα αν όχι και καρικατούρα: Δεν νοείται Αριστερός να στηρίζει την ενίσχυση των πλουσίων. Ιδίως όταν αυτό γίνεται μέσα από «κόλπα» που μεταφράζονται σε νομιμοποιημένη διαφθορά, όπως το φούσκωμα των (άνευ συμβολής) συντάξεων με προαγωγές της τελευταίας στιγμής.

Ο ΔΗΣΥ επίσης δείχνει να διακατέχεται από αμηχανία, αφού έχει εσχάτως την τάση να τραβά πίσω μόλις αρχίζουν τα δύσκολα. Η αντιπολίτευση οφείλει να προχωρήσει στηρίζοντας αναφανδόν την κυβέρνηση στα σημεία εκείνα όπου έχει δίκαιο, όσο λίγα κι αν είναι.

Πάνω από όλα, ελάχιστοι πολιτικοί διασώζονται (εγώ μετρώ 4 ή 5). Η γενικευμένη εικόνα, όμως, δεν αντικατοπτρίζει μόνο τους ίδιους τους πολιτικούς. Αν οι πλείστοι των πολιτικών εξευτελίζουν τον εαυτό τους με την στάση τους, εμείς τους δικαιώνουμε με την ψήφο μας και εξευτελίζουμε τον εαυτό μας ακόμα περισσότερο. Ότι μας κάνουν, καλά να πάθουμε, αφού την ψηφίζουμε και όσοι τηρούν αποχή στις εκλογές, κάπου εδώ οφείλουν να σιωπούν.

Επίσης, πρέπει να προχωρήσει το ΓεΣΥ και να εκπονηθεί Μεσοπρόθεσμο Δημοσιονομικό Πλαίσιο (ΜΔΠ).