Ακούσαμε χτες από τον γ.γ. της ΠΑΣΥΔΥ, Γλαύκο Χατζηπέτρου πως ένας βουλευτής που συμπληρώνει δύο θητείες λαμβάνει εφάπαξ αξίας 200,000, όσα δηλαδή κι ένας δημόσιος υπάλληλος που συμπληρώνει όλα τα χρόνια υπηρεσίας του. Ο κ. Χατζηπέτρου έχει δίκαιο ότι οι βουλευτές την έχουν καλά, αν και οι ίδιο μάλλον θα διαφωνούσαν.

Μπορεί κανείς να πει πως 200,000 ευρώ ως εφάπαξ δεν είναι μια πρακτική που συμβάλλει στην κοινωνική δικαιοσύνη. Θα μπορούσε επίσης να σημειώσει πως δεν είναι φυσιολογικό να λαμβάνουν επιδόματα επί των οποίων να λαμβάνουν και σύνταξη, αλλά να μην καταβάλλουν φόρους. Αυτό συμβαίνει τόσο με τους βουλευτές και υπουργούς, όσο και με τους υψηλόβαθμους δημόσιους υπαλλήλους.

Ωστόσο, από τις χτεσινές δηλώσεις, το πιο ενδιαφέρον σημείο αφορά την φοροδιαφυγή. Ας μη ξεχνάμε πως το εθνικό χόμπι της Ελλάδας δεν είναι καθόλου ξένο και για την Κύπρο. Μάλιστα, το πρόβλημα δεν μπορεί να μείνει για πάντα στο ράφι και θα πρέπει επιτέλους να ληφθούν μέτρα που να είναι ουσιαστικά.

Η διαφωνία που εδώ και καιρό έχει αυτή η στήλη με τον κ. Χατζηπέτρου, δεν είναι πως οι αυτοεργοδοτούμενοι φοροδιαφεύγουν, αλλά ότι επιχειρείται ένας διαχωρισμός της κοινωνίας σε «έχοντες και κατέχοντες» από την μια, και σε «φτωχούς» από την άλλη. Διότι, καταρχάς, η ηγεσία των συνδικάτων δεν είναι, οι ίδιοι, φτωχοί.

Η κατηγοριοποίηση της κοινωνίας σε έχοντες και φτωχούς είναι πλαστή, επιτήδεια και παραπλανητική και έχει ως μοναδικό αποτέλεσμα (εσκεμμένο ή μη) την αποκόμιση πολιτικών οφελών από εκείνους που την επιχειρούν. Η οικονομία και η πρόοδος είναι συλλογικές αν προχωρεί η κοινωνία προς τα μπρος, όλοι έχουμε να χάσουμε, με ελάχιστες εξαιρέσεις.

Ακόμα, υπάρχει μια σειρά από διαφορές μεταξύ του μικρού επιχειρηματία και του δημόσιου υπαλλήλου. Πρώτον, ο μικρός επιχειρηματίας καταβάλλει τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων με τους φόρους του. Δεύτερο, προσφέρει υπηρεσίες που είναι, κατά τεκμήριο, χρήσιμες για τους πελάτες του. Αν δεν ήταν, δεν θα είχε κέρδη. Κι αν δεν είχε κέρδη θα έκλεινε και θα γινόταν υπάλληλος. Ας σημειωθεί ακόμα κάτι: αν ο μικρός αυτοεργοδοτούμενος δεν δουλέψει, δεν θα πάρει, σε αντίθεση με κάποια άτομα του δημοσίου, που δεν εργάζονται αλλά παίρνουν. Την ίδια στιγμή ας σημειωθεί πως ο αυτοεργοδοτούμενος έχει αναλάβει και ρίσκα. Πίσω από τον κάθε μισθό που καταβάλλει στους υπαλλήλους του υπάρχει κι ένα δάνειο. Και, αν δεν πληρωθεί το δάνειο, ο υπάλληλος θα λαμβάνει επίδομα ανεργίας αντί μισθό.

Τρίτον, ο μικρός επιχειρηματίας ευθύνεται στην Κύπρο για τον μεγαλύτερο όγκο απασχόλησης. Δίνει ψωμί, όχι μόνο στην δική του, αλλά και σε άλλες οικογένειες. Και, ακόμα, «ευθύνεται» επίσης και για την πρόοδο στην οικονομία και την κοινωνία μας. Μιας και μιλάμε για τους φόρους, ας μην ξεχνάμε και τα πολλά είδη κεκαλυμμένων φόρων που πληρώνει ο μικρός επιχειρηματίας (διότι ο μεγάλος έχει μια λεγεώνα λογιστών και δικηγόρων που του την γλιτώνει): Άμυνα, κεφαλαιουχικών κερδών, εισοδήματος, ΦΠΑ, χαρτόσημα, κοινωνικές ασφαλίσεις και ταμεία προνοίας (αν καταβάλλει) και άλλα. Αυτά τα υπολόγισε η ΠΑΣΥΔΥ όταν επικαλέστηκε τους χαμηλούς τους φόρους;

Η στήλη πιστεύει ακόμα πως η συγκεκριμένη στάση των συνδικάτων –και δη της ΠΑΣΥΔΥ- τιμωρεί πάνω από όλους τους εργατικούς και ικανούς δημόσιους υπαλλήλους οι οποίοι «χαλούν την πιάτσα» με την εργατικότητά τους και τιμωρούνται, αντί να επιβραβεύονται. Αυτό δεν συμβαίνει παντού στην δημόσια υπηρεσία, αλλά σίγουρα συμβαίνει συχνά.

Φυσικά, τα πιο πάνω δεν σημαίνουν πως οι ιδιωτικές επιχειρήσεις, μικρές και μεγάλες, δεν φοροδιαφεύγουν. Αλλά είναι το ίδιο αν όχι λιγότερο, ένοχοι με τις στρατιές δημοσίων υπαλλήλων με δεύτερη δουλειά, οι οποίοι, ενώ είναι Α11 κτίζουν, περιέργως, επαύλεις.

Ακόμα, μαθαίνω από συναδέλφους πως για κάποιο περίεργο λόγο δεν διατίθενται στοιχεία από το Τμήμα Εσωτερικών Προσόδων (ΤΕΠ) σχετικά με το πόσοι έλεγχοι έγιναν σε δημόσιους υπαλλήλους, αν και το ΤΕΠ γνωρίζει από τις φόρμες.

Να παταχθεί, λοιπόν, η φοροδιαφυγή, αλλά για όλους και με μέτρα που έχουν στόχο την φοροδιαφυγή και όχι την επικοινωνιακή πολιτική κάποιων οργανώσεων και κομμάτων. Να μειωθούν τα εξωφρενικά προνόμια βουλευτών, αλλά και υψηλόβαθμων δημοσίων υπαλλήλων, ταυτόχρονα. Και, ακόμα, να πληρώσουν οι έχοντες και όχι ο μικροεπιχειρηματίας («περιπτεράς») που θεωρείται «πλούτος» σε αντίθεση με ένα Α15 δημόσιο υπάλληλο που θα λάβει, στο κάτω-κάτω, και 200,000 ευρώ ως εφάπαξ. Η στήλη έτσι βλέπει την κατάσταση και οφείλει να το λέει: οι έχοντες υψηλόβαθμοι δεν μπορούν να κατηγορούν τον μικροεπιχειρηματία πως είναι «πλούσιος», ιδίως όταν το κάνουν αυτό εις βάρος των χαμηλόμισθων υπαλλήλων.