Στην Κύπρο, σχεδόν κανένας δεν πρόσεξε τι έγινε. Μπήκε μόνο στις ψιλές ειδήσεις. Οι χρηματιστές και οι τραπεζίτες δηλώνουν πως αποτελεί ένδειξη ότι οι ηγέτες της Ε.Ε. «έχουν ξεμείνει από ιδέες». Οι ευρωπαίοι Αριστεροί δηλώνουν πως αποτελεί κόλπο των καπιταλιστών και πως δεν αρκεί για να επιφέρει ουσιαστικές αλλαγές. Μάλιστα, η πιο επίσημη αντίδραση της Ενιαίας Αριστεράς στο Ευρωκοινοβούλιο, ήταν να ασκήσει κριτική για το γεγονός ότι, με τους νέους κανόνες, απαγορεύονται οι επενδύσεις σε χώρες που στηρίζουν την τρομοκρατία και που αποτελούν φορολογικούς παραδείσους.

Ο λόγος, φυσικά, για τα αντισταθμιστικά ταμεία (hedge funds) τα οποία συναλλάσσονται 1 τρισ. δολάρια την ημέρα, και τα οποία σήμερα έχουν ισχυρά κίνητρα να κερδοσκοπούν. Την ίδια στιγμή που το Κοινοβούλιο ψήφιζε την αρχική του πρόταση με άνετη πλειοψηφία (31 με 11), το Συμβούλιο αποφάσιζε να προωθήσει τις αρχικές του ιδέες για καλύτερη ρύθμιση των αγορών. Ο Jean Paul Gauzés,ο Γάλλος πρώην τραπεζίτης του οποίου το όνομα φέρει η σχετική Έκθεση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, μίλησε για διαφάνεια, έλεγχο και ρύθμιση, ενώ οι φιλελεύθεροι θεωρούν πως η προσπάθεια θα αποτελέσει πλήγμα στην Ευρωπαϊκή Οικονομία. Μάλιστα, η προσπάθεια, κατά τον κ. Gauzés, είναι να οριστεί το επίπεδο εποπτείας ανάλογα με το ρίσκο που αναλαμβάνει το κάθε ταμείο: όσο πιο υψηλό το ρίσκο, τόσο πιο αυστηρή η ρύθμιση.

Εν τω μεταξύ, τα ηνία ανέλαβε η Γερμανία, προωθώντας ρύθμιση των αγορών και ιδίως των short πωλήσεων, οι οποίες είναι εκ φύσεως 100% κερδοσκοπικές, και οι οποίες αποτελούν μεν πηγή για μεγάλα κέρδη στις αγορές, αλλά αποτελούν επίσης και ανοικτή πληγή για την σταθερότητα του όλου συστήματος. Οι αγορές εξέφρασαν την δυσαρέσκειά τους αμέσως, με μια απότομη βουτιά των τιμών, ιδίως στα futures.

Η συζήτηση αυτή, και οι πρώτες δειλές κινήσεις προς την ρύθμιση των αγορών οι οποίες έχουν λάβει αστρονομικές διαστάσεις και δαιδαλώδες σχηματισμό, δεν είναι απλά και μόνο μια νέα συζήτηση στα πλαίσια της κρίσης, αλλά κάτι πολύ πιο σημαντικό. Παρόλο που η οικονομική κρίση έχει εντείνει αυτές τις συζητήσεις, είχε γίνει φανερό τα τελευταία χρόνια πως η σύγκρουση μεταξύ των οικονομικών σχολών της Βιέννης και της κεντροδεξιάς, θα εντεινόταν. Από τη μια, με την αυτοπεποίθηση των τελευταίων 20 χρόνων μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, (ένα βραχύ χρονικό διάστημα για την «μάχη των ιδεών»), οι λάτρεις της απόλυτα ελεύθερης οικονομίας πιέζουν για μέτρα και ρυθμίσεις που να αφήνουν τις αγορές χωρίς καμία επέμβαση ή παρέμβαση. Πρώτιστος στόχος τους ήταν, πάντοτε, η μεγιστοποίηση των κερδών.

Από την άλλη, όμως, η Κεντροδεξιά, στηριγμένη στις βασικές αρχές των Σμιθ και Κέυνς πάνω από την λογική του κέρδους, προωθούν την ρύθμιση και εποπτεία των αγορών με πρώτιστο στόχο την σταθερότητα.

Σ’ αυτό τον πόλεμο, μεταξύ σταθερότητας και κερδών, η σημερινή μάχη δεν είναι τίποτα λιγότερο από Ομηρική. Εξαντλημένη, τραυματισμένη από τα δικά της λάθη, πληγωμένη από τις σπατάλες των δικών της μελών, η Ευρώπη γίνεται και πάλι το πεδίο μάχης Ιδεών. Από αυτή τη μάχη, που λίγοι έχουν προσέξει πως εξελίσσεται, θα «αποφασιστεί» ποιο δρόμο θα ακολουθήσει η παγκόσμια οικονομία, τουλάχιστον μεσοπρόθεσμα.

Άσχετα με την έκβαση της «μάχης» αυτής στις Βρυξέλλες, εξαιρετικά ενδιαφέρον είναι και το γεγονός ότι ο τύπος, τα κανάλια, οι επιχειρηματίες και οι πολιτικοί της Κύπρου δείχνουν να μην έχουν καν συνειδητοποιήσει ότι εντείνονται οι «συγκρούσεις» και η «μικρή ανοικτή» οικονομία της Κύπρου δεν φαίνεται να έχει παρακολουθήσει τις εξελίξεις.